Het Nederlandse Transmission Records heeft iets met verassingen. In 2000 presenteerden ze de wereld After Forever, die zomaar uit het niets een dijk van een debuut te voorschijn toverden en in een sneltreinvaart naar de top denderden. Vier jaar later komt het label aanzetten met het album " Touch in the Dark", ook al meer dab degelijke plaat, ingeblikt door een al even onbekende groep, Asrai. Zij komen echter niet uit het niets, maar vertoeven al meer dan vijftien jaar in de Nederlandse underground. Echter brachten ze al een reeks demo's en een eigenbeheer cd ui, die echter nooit de weg naar het grote publiek vonden. Zal " Touch in the Dark" de kentering brengen? En hoe komt het toch dat een band met zoveel 'dienstjaren' nooit eerder is komen bovendrijven? We vragen het aan Karin Mol, drumster en ene helft van de tweeling die de ruggengraat vormt van deze op Gothicleest geschoeide act, die overigens niets van doen heeft met After Forever, mocht u dat misschien denken. Tweelingpact opent de aanval. Pech gehad Diverse factoren liggen aan de basis van de relatieve onbekendheid van Asrai. Ze hebben al die jaren in de gothicstroming gezeten, en die lang niet altijd zo populair geweest dan ze nu is, maar Asrai is niet het soort dat meehuilt met de wolven. Dat is echter niet de enige verklaring aldus Karin. "Indertijd brachten we een CD uit in eigen beheer, " As Voices Speak. Het Duitse label Poison Ivy toonde interesse en bracht een Duitse versie uit, maar hield er op gebied van promotie een onlogische politiek op na: eerst moest de Cd goed verkopen, en dan pas voerde ze promotie. De omgekeerde wereld dus. Hoe kan je immers goed verkopen als er niet eerst promotie is gemaakt? Uiteindelijk is het label failliet gegaan, maar op dat moment was het album al twee jaar oud dus had het voor ons geen nut meer om het zelf nog heel intensief te gaan promoten. Van de verkoopcijfers in Duitsland heeft men ons nog nooit op de hoogte gebracht, maar te horen aan de reacties die we momenteel krijgen uit die hoek schijnen ze ons toch te kennen.althans dat denk ik. Mijn Duits is immers niet zo best.(lacht). "Asrai kreeg in die tijd ook de kans om in Duitsland op te treden, maar toen kwam er weer pech om de hoek kijken. Onze toenmalige gitarist kreeg een aanbieding om elders carrière te gaan maken en is daar toen op in gegaan. Ja, daar stonden we dan. He vindt niet zo snel een goede vervanger, want je moet toch eerst goed op elkaar ingespeeld raken". Elders liep het met de optredens ook niet van een leien dakje" Ooit hadden we een tournee in België weten te versieren, samen met een engels bandje. Alles was in kannen en kruiken, we stonden klaar om te vertrekken blijkt dat die gasten vergeten waren om vakantie te nemen op hun werk! Bye bye tour. We waren ook eens geboekt voor een festival, maar voordat we een voet op het podium konden zetten ging de organisatie er met het geld vandoor. Weg festival". Hoeveel pech kan een band overkomen? Gelukkig was daar nog het verre Chili, waar Asrai weliswaar niet in levende lijve geraakte, maar op de radio diverse interviews mocht weggeven en er bijzonder enthousiaste reacties voor terug kreeg. Heden ten dage is het in Nederland ook huilen met de pet voor mensen die optredens en zo willen organiseren, wil Karin nog kwijt in verband met deze materie. " De overheid heeft een aanzienlijk portie subsidies ingetrokken , met als gevolg dat heel wat jongerencentra het hoofd niet meer boven water konden houden. Neem daarbij nog de wet op de geluidshinder en ik hoef je niet meer te vertellen dat het organiseren van live-shows een op voorhand zo goed als verloren strijd wordt. Geen subsidies, betekent minder budget, dus kleinere groepen. Die leveren minder inkomsten op, waardoor je de riem weer moet aanhalen. Een vicieuze circel. Op dat gebied was het echt de goeie ouwe tijd. Je kreeg meer kansen om op te treden en de scène broeide heviger. Wat nu veel de kop op steekt zijn wedstrijden, maar daar hebben we nu net een hekel aan. Er hangt dan Zo'n concurrentiesfeer tussen de groepen en da's in onze ogen geen goede basis om op te treden. Met als gevolg dat ze ons bijna nergens meer vragen (lacht). Ambitie Bij het grasduinen in de geschiedenis kreeg ik de indruk dat de band bewust in de underground bleef. Er bestaan nu eenmaal formaties die niet de ambitie koesteren om het grote publiek te verleiden. Toch leefde dit bij Asrai wel, maar ook hier speelde heirkracht een grote rol. "Uiteindelijk maak je je muziek in de eerste plaats voor jezelf, maar het is toch heel menselijk dat je op zijn minst een beetje ambitie koester, om je muziek te verspreiden. We wilden dus wel, maar werden al te dikwijls geconfronteerd met een samenloop van omstandigheden. Meerder keren moesten we op zoek naar andere bandleden, en die momenten vielen altijd samen met andere beslommeringen De ene keer een hectische periode op het werk, de andere keer wanneer we net van plan waren de muziek te verruimen. Ondanks alles hebben die jaren nooit op ons gewogen, al zou je denken dat we op den duur enorm gefrustreerd raakten. Maar toen we dan eindelijk de bezetting hadden samen gekregen waarmee het allemaal klikte, kwam er een enorme drang opzetten om een tweede plaat op te nemen. Eindelijk paste alles in elkaar, dus moest dat ei waar we al jaren op zaten te broeden, gewoon zo snel mogelijk uitkomen!. En plots dook Transmission Records op, een label, een label dat wel goede promotie voert en voldoende aandacht besteedt aan zijn artiesten . Grote tevredenheid bij de band, niet in het minst omdat ze na jaren doe-het-zelven een hoop praktische beslommeringen uit handen konden geven. Transmission speelde als het ware de rol van de goede fee die het elfje Asrai kwam redden. Asrai is namelijk een elfje uit een of andere fantasy toestand, dat toestand, dat verandert in water wanneer het zich in gevangenschap bevindt. Men koos deze naam omdat hij het ongrijpbare symboliseert, dat ook in de muziek. Het rijk der vrouw. Voorheen heette Asrai Twins No Twins, een integraal uit vrouwen bestaande band die volgens Karin "heel erg sobere muziek maakte omdat geen van de leden erg goed overweg kon met haar instrument." De hartelijke lachbui die hierop volgt laat geen ruimte tot fantaseren betreffende de technische kwaliteiten van het groepje van toen. Twins No Twins was dan ook meer bedoelt als statement, geeft Karin toe. " In de scène waar wij rondhingen was er geen enkele vrouw terug te vinden die muzikant was of in een groepje zat, daarom wilden wij een vuist maken en bewijzen dat de vrouwen er ook kaas van gegeten hadden. En kijk, van alle bands die toendertijd opereerden in dat wereldje zijn wij zowat de enige overlevenden." Het was menens met de 'girl power', want toen de dames voor de eerste keer op zoek moesten naar een nieuwe gitarist, mocht dat aanvankelijk allesbehalve een man zijn. Vormde de tweeling in die tijd een onvervalst feministisch front of hoe zat dat? " Dit had dezelfde motivatie als die om de groep opterichten: het mannenbastion dat de metalwereld was, en nog steeds is, bewijzen dat de vrouwen geen mannen nodig hebben om hun ding te doen in die wereld. Naarmate de muziek groeide en wij als muzikanten volwassener werden, speelde dat aspect een steeds kleiner rol. Het moesten niet zozeer vrouwen zijn dan wel goede muziekanten" Toch bleef het een beetje hangen, want de vrouwen vormen vandaag de dag nog steeds de meerderheid in Asrai. Valt het eigenlijk mee om als tweeling in een band te zitten? Karin zou het niet anders willen of kunnen, repliceert ze meteen. De dag dat een van de twee zou stoppen, zou Asrai Asrai niet meer zijn. In welk hokje? Margriet beschikt overigens over een krachtige, emotionele stem die heel belangrijk is voor de muziek en bijgevolg helemaal vooraan in de mix zit. Het geluid van 'Touch in the Dark' is daarnaast wars van alle toeters en bellen en dat heb ik de laatste tijd wel meer gemerkt in gothic metal producties. De populariteit van de bombast en het orkestrale begint blijkbaar te tanen. Voor Karin daar dieper op in gaat brengt ze een nuance aan. "Ik zou ons eerder onderbrengen in het hokje van de Gothic Rock. Met een metalsausje weliswaar, maar het rock element is toch prominent aanwezig. De hoes zier er wel natuurlijk erg "gothic metal" uit, met die engel en zo, en die indruk wordt bij sommige mensen misschien versterkt doordat de vrouwen in de meerderheid zijn in de groep. Dat geeft sowieso een ander beeld. We verkozen een puur geluid, omdat al die bombarie de muziek en de teksten dikwijls onrecht aandoet." Over teksten gesproken daar valt helemaal niet over te spreken, aldus mijn sympathieke gesprekspartner. " Nee ik vertel daar niets over. Stel dat je een tekst leest en je vindt die echt fantastisch, ontroerend. en dan vertel ik jou dat dat die eigenlijk over iets heel banaals gaat. Dat doet toch afbreuk op die tekst? En dat willen wij niet. Wat ik wel kwijt wil, is dat er niet echt een verhaal verteld wordt, maar dat er puur gevoelsmatig wordt gewerkt." Misschien dat de clip die bij de single "Pale light" hoort wel een tipje van de sluier oplicht. Je kan die clip trouwens aan vragen op The Box, en dat loopt naar verluit wel lekker. " We staan momenteel op nummer twee in de clipchart en krijgen vanuit alle hoeken positieve reacties. Dat het geen clichématige clip is doet er volgens mij ook veel aan." Het succes op The Box is misschien wel een indicatie voor wat de toekomst nog in petto heeft voor Asrai, denken we maar Within Temptation. Met hun jarenlange ervaring en ijzersterke persoonlijke banden onderling hebben ze alvast twee te benijden troeven achter de hand. Kristof Everaert |
