We laten ze een poepje ruiken
Mindview nr 110
Marijke Vervloet
Asrai is een Nederlandse gothic metalband die al jaren timmeren aan hun succes. De release van hun tweede cd "Touch in the Dark" zou hen eindelijk de naamsbekendheid kunnen opleveren die ze verdienen. Op een doordeweekse middag in mei trokken we naar Schiedam, om op een zonovergoten terras een babbeltje te slaan met Karin en Manon.
De Band
Asrai bestaat uit de tweelingzusjes Margriet (zang) en Karin (drums), Rik (gitaar), Manon (synthesizer en viool) en Martin (bas). In de loop der jaren zijn er veel line-up veranderingen geweest, dus er is wel wat veranderd sinds de oprichting van de band.
Karin: Margriet en ik zijn al heel lang met z'n tweeen bezig: we werkenbijna twintig jaar samen. Rik is er bijna vijf jaar bij en Martin twee of drie denk ik. Dus in de huidige bezetting zijn we nog niet zo lang bezig, maar we kennen elkaar allemaal al we heel lang, via vrienden of feesten....niet van de kleuterklas, dat niet. (lacht) 't is van de muziekscene waar we in zitten dat we elkaar kennen. We wonen ook allemaal vrij dicht bij elkaar, dus je komt elkaar vaak tegen en zo groot is het wereldje niet.
Margriet en jij zijn de vaste kern van de groep.
Betekent dat ook jullie de meeste beslissingen nemen?
Karin: We proberen de beslissingen zoveel mogelijk met elkaar te nemen, maar wij tweeen zijn de genen die de knoop doorhakken, denk ik. Ik ben degene die het meeste regelt, dus dan kom je automatisch al voor beslissingen te staan, maar het is niet zo dat de rest niets te vertellen heeft. Het gebeurt wel in overleg
Manon: We zijn met z'n vijven gewoon een band. Iedereen heeft daar ook zijn eigen stukje in. Karin regelt meestal de contacten met buitenaf, dus als daar dan iets in moet gebeuren of beslist moet worden is dat meestal voor haar rekening.
Hoe is het om met je zus in een band te zitten?
Karin: Geweldig.
Manon: Het is heel leuk wanneer mensen uit het publiek tegen Karin zeggen: "Goh, wat kan jij goed zingen!" terwijl je haar meestal niet eens hoort. (lacht)
Karin: Ik zal je de details besparen! (lacht) Nee, ten eerste heb ik met mijn zus een hele goede band, het is echt een geweldig mens en omdat we elkaar zo door en door kennen, moeten we niets uitleggen over emoties die we in de muziek tot uiting brengen, want we begrijpen alles van elkaar.
De Muziek
Jullie zijn al heel lang bezig met jullie muziek. Zit daar evolutie in?
Karin: We hebben altijd wel ongeveer in dit straatje gezeten, maar vergeet niet dat je in al die tijd als muziekant verbetert en groeit door alle invloeden om je heen. Er zijn duidelijk verschillen tussen onze eerste demo en wat we nu doen. Je hoort wel door de zang dat het dezelfde band is, maar je hoort toch ook wel duidelijk wel een groei. Het zou gek zijn als het niet zo was: andere invloeden, de muziekstromingen die veranderen, er wordt nieuwe apparatuur ontwikkeld, nieuwe mogelijkheden, je groeit zelf ook wa, je tracht andere ideeen te bespelen.... Dat was zeker ook toen we deze cd hebben opgenomen: we hebben voor het eerst gewerkt met een producer, wat toch wel iets is dat je blik verruimt. Het was op zichzelf ook een erg leerzaam gebeuren.
Hoe zijn jullie bij Transmission terecht gekomen?
Karin: De vriend van mijn zus speelt ook in een band en op het moment dat wioj een demo hadden opgenomen, zat hij met zijn band in de Execess-studio's. Hij zei dat we onze demo naar Transmission moesten sturen omdat die nog wat bands zochten, en dat hebben we gedaan. Volgens mij had Hans hem nog maar een dag binnen toen hij al aande telefoon hing. Toen is de bal aan het rollen gegaan en konden we de cd opnemen met alles erop en eraan. En nou is hij eindelijk klaar
Wat verwacht je ervan?
Karin: Ik vind het moeilijk om te zeggen": "we gaan er dit van verwachten". Iedere keer als je er iets van verwaht, zoals met de eerste cd, en het loopt niet zoals je geplaned heb, dan wordt je teleurgesteld. Onze visie is nu: "Laat maar komen wat er komt en laten we er gewoon maar ten volle van genieten". Ik denk dat dat eigenlijk wel het belangrijkste is in het geheel.
Manon: We hebben voor onszelf gewoon iets neergezet waar we trots op zijn, en met de dingen die erbij komen zijn we erg blij: er is een single uitgekomen, we hebben een video gemaakt.... Dat zijn te gekke avonturen die we meemaken, en we nemen het gewoon zoals het komt. We hebben het met zijn vijven gewoon zo gezellig, we hebben heel veel plezier, en daar gaat het gewoon om. En dat is zo met optredens ook.
Karin: Je kan niet altijd van te voren zeggen: "Nu gaat er di gebeuren". Het is ook maar net hoe het wordt opgepikt. Dat heeft dan inderdaad vaak met publiciteit en zo te maken, maar dat hoeft ook niet altijd zo te zijn. Het gaat er ook een beetje om of je publiek er klaar voor is.
Jullie worden in het rijtje tussen Epica, After Forever en Within Temptation geplaatst. Denk je dat jullie daar een graantje van mee kunnen pikken?
Manon: Ik vind ons toch veel meer bij Lacuna Coil passen dan bij After Forever
Karin: We hebben wel een andere achtergrond dan de bands die er nu zijn, maar ik denk dat het publiek nu meer klaar is voor dat soort muziek. Heel lange tijd was de Metal en Gothic Metal maar voor een heel select publiek, en dat is nu wel uitgereid. Natuurlijk zullen we daar wel een voordeel bij hebben. Met name in Duitsland is deze muziek gewoon veel gewilder. In andere landen weet ik het eigenlijk niet zo, maar het is zeker veel populairder dan een jaar of vijf geleden.
Als je dan de vergelijking aangaat met After Forever, Within Temptation en
The Gathering zelfs: zij zijn vrij kort na hun bestaan groot geworden, terwijlk jullie toch al jaren bezig zijn. Dus heel veel mensen gaan jullie zien als een totaal nieuwe band terwijl jullie ouder zijn dan de andere bands.
Karin: Dat zeker, absoluut. Maar we zijn nog jong van binnen (lacht). Nu ja dan zien ze ons maar ons een nieuwe band. We hebben heel lang in de underground gezeten en voor ons was dit gewoon een kans om daar ook eens iets nieuws aan toe te voegen. En natuurlijk hadden wij al na onze eerste cd veel bekender willen worden, maar dat is door omstandigheden niet gebeurd: wij hadden onze cd ook uitgebracht in Duitsland, maar toen ging dat label vrij snel over de kop, en voor dat je 't weet moet je daar na twee jaar je cd nog gaan promoten als zijnde nieuw, en dat werkt niet. Ik vind dat zelf niet werken. Als we nu wel bekend zouden worden: beter laat dan nooit
We kijken nu wat nuchterder tegen de zaken aan dan pakweg tien jaar geleden, maar dat is ook een beetje leeftijdsgebonden. Je gaat alles veel meer relativeren, en dat is toch anders op je twintigste, dan is alles nog meer overdonderend. Nu is alles beter te relativeren door alles wat je in het dagelijkse leven meemaakt en op een gegeven moment neem je eerder een afwachtende houding aan: "laat maar eens zien wat er komt".
Manon: Ik denk dat het ook wel een verschil uitmaakt dat we allemaal wat ouder zijn. Als je negentien, twintig bent heb je veel minder verplichtingen, ben je veel vrijer om te zeggen: "kom jongens, we gaan er helemaal voor". Bij ons is die situatie anders, het is allemaal hartstikke leuk en te gek en we maken zo veel mogelijk mee, maar tot op bepaalde hoogte. Er zijn nu eenmaal een paar verplichtingen waaraan je wilt voldoen.
Karin: Jonge bands kunnen beslissen om drie maanden te gaan touren, maar dat zal bij ons niet zo makkelijk gaan lukken. Niet alleen voor ons werk, maar twee van onze bandleden hebben een gezin. Ja, daar moet je gewoon rekening mee houden, maar aan de andere kant hoeft dat geen belemering te zijn denk ik, hoop ik (lacht).
Manon: We zullen niet zo snel zeven dagen per week gaan optreden, dat niet, maar opzich is dat niet zo erg. We vinden zelf dat als je dan heel selectief wordt en niet elke dag een optreden gaat doen, dan moeten de mensen wel meer moeite doen om naar je toe te komen, maar dan blijft het voor ons gewoon leuk.
Karin: Die tijd van vier dagen per week optreden is er wel geweest, maar nu zijn er ook dingen die belangrijk zijn.
Ben je niet bang voor negatieve reactie van het publiek? Het is er nu wel klaar voor, maar kan ook denken :dit hebben we al gehad"
Karin: 'Maar er zijn altijd liefhebbers. Kijk, we zijn er al zo lange tijd mee bezig en we hebben er altijd een publiek voor gehad. Dus misschien zijn zijn de tieners nu op zoek naar iets anders, maar ik denk dat dat ook een beetje generatie-eigen is, dat je op zoek gaat naar een eigen gezicht. Wij maken onze muziek niet om mee te kunnen doen met een trend. We maken deze muziek omdat we er met z'n allen in geloven, en ik denk dat dat voor ons toch het grote verschil is. We zijn dus ook niet bereid onze muziek aan te passen mocht dat gunstiger zijn voor de verkoop, want dan kan je niet de emotie in je muziek leggen waar je eigenlijk voor staat. Het kan natuurlijk ook daaraan liggen dat we nog niet zijn doorgebroken. (lacht)
Ik las in Dark Entries (een Belgisch gothic magazine) een stukje waarin één van jullie zich afvraagt hoe Within Temptation met hun succes zouden omgaan. Of ze niet commerciëler zouden worden.
Karin: Die uitspraak zou van Margriet of van mij kunnen komen. Wanneer je succes hebt, doet dat toch wat met je. En ik ben wel benieuwd hoe je daar persoonlijk mee omgaat.
Manon: Zeker omdat ze vrij snel na hun oprichting groot zijn geworden.
Karin: Nou, ze waren al wel een tijdje bezig, maar ze hadden op een bepaald moment gewoon een concept ontwikkeld dat heel erg goed aansloeg, en toen is het vrij snel gegaan. Maar het vergt toch heel veel van je, er wordt beslag op je gelegd, iedereen wil iets van je en ik vraag me dan ook af hoe zij daarmee zouden omgaan. Zo sta je in één of ander klein zaaltje te spelen, en het volgende moment word je overal met een helikopter naartoe gesjeesd. Dat heeft best een grote invloed. Dat was eigenlijk wat wij ons afvroegen. Ik vind dat interessant bij elke band die voor een bepaalde doorbraak staat: het ene moment heeft bij wijze van spreken nog niemand van je gehoord, en het volgende moment wil iedereen je kennen. Dat kan met ons ook gebeuren. Nu zitten we met jullie op een terrasje wat te praten en iedereen passeert hier gewoon langs, en voor we het weten, worden we voortdurend gestoord voor een handtekening. (lacht) Daar ben ik ook wel nieuwsgierig naar.
En dan heb je misschien ook geen tijd meer om nummers te schrijven, zoals Within Temptation.
Karin: Nou nee, dan heb je mensen die het voor je doen, en dat is één keuze. Ik denk dat het op een bepaald moment je eigen keuze is hoe ver je gaat voor het succes dat je wordt aangereikt. Mother Earth is tot op de laatste druppel uitgemolken. Nu worden in Duitsland nog songs van die cd uitgebracht als een nieuwe hitsingle, terwijl die hier niet meer gedraaid wordt bij wijze van spreken. Dat klopt niet helemaal, maar het loopt als vlagen naars mekaar heen. Het verschil met ons is dat het bij ons allemaal tegelijkertijd uitkomt.
Jullie worden ook in Noord- en Zuid-Amerika uitgebracht.
Karin: Ja, we gaan er lekker voor. Ook in Japan, kom maar op. We hadden in Chili ook al eerder contacten gehad.
Op dat vlak zitten jullie wel goed bij Transmission, die twee gelijkaardige bands ook al in die landen heeft uitgebracht. Het is eerder nadelig voor het label, omdat het nu gothic genoemd wordt hoewel dat de bedoeling niet is, maar uiteindelijk zijn dat wel de bands die succes hebben.
Karin: Ja, maar aan de andere kant tekent hij niet veel bands, dus hij gelooft wel in de bands die hij tekent. En wij geloven ook in wat we doen, en we gaan er ook helemaal voor. Het is heel fijn om aansluiting daaraan te zien bij een platenmaatschappij.
Manon: Transmission is voor ons gevoel, voor onze muziek, voor wat wij willen binnen Nederland inderdaad het beste label is waar we bij kunnen zitten.
Karin: Maar aan de andere kant geeft de diversiteit van de bands ook dat we niet in dezelfde stroom moeten blijven zitten. Qua muziek heeft hij al twee gelijksoortige bands, After Forever en Epica. Het is natuurlijk moeilijk aan alle bands aandacht te geven als ze allemaal gelijkaardig zijn. Wij zullen ook weer met de anderen overlappingen hebben, wat voor hem ook weer ingang geeft tot andere mogelijkheden. Ik hoop toch dat dat een uitwisseling is tussen de platenmaatschappij en de band.
Manon: Hans gaat er helemaal voor en dat is gewoon heel fijn.
In Nederland hebben jullie veel gothic bands die in Europa heel beroemd zijn.
Karin: Maar het valt me op dat de echte gothic bands, die in het buitenland veel succes hebben, in Nederland wat dat betreft niet zo succesvol zijn. De gothicscène in Nederland is voornamelijk gericht op industrial. Dan kom je daar af met snaren en met een drumstel, en ze weten bijna niet meer hoe dat eruit ziet. Ik denk dat dat gewoon beter in de markt ligt in Duitsland. In Duitsland heb je sowieso al een grote markt en daar zullen we ook meer aanslaan, daar is een gitaar nog niet zo taboe. Wat je ook hebt in Nederland: de metalscène is vrij groot, en door alle invloeden van buitenaf heeft het gothic daarmee meer raakvlakken gekregen en bijgevolg ook een ander publiek gekregen. Er zijn zeker ook overlappingen gekomen tussen de metal en de gothic en er zijn toch een aantal mensen die daar precies tussen zitten, die zitten waar wij ons thuis voelen. Ja, je mag daar met een drumstelletje komen aanzetten en met een paar gitaren, maar ook met een paar mooie koren en keyboards erbij en dat kan allemaal. Je kan nog steeds mooie ballads schrijven maar ook iets dat lekker rockt en waar een chorus bij komt. En dat is waar wij heel erg mee bezig zijn. Wat vonden jullie van de cd?
De eerste naam die mee te binnen schoot, was Inkubus Sukkubus.
Karin: Die reactie hebben we ook vaak gehoord na de eerste cd. Dat wil zeggen dat we alleen maar onze eigen identiteit hebben weten te behouden. En de tweede cd klinkt wel anders dan de eerste cd, maar dat is natuurlijk ook niet zo gek omdat we ondertussen al bijna zeven jaar verder zijn, en met een hele andere bandbezetting werken. En wat voor ons toch ook een hele nieuwe manier van werken was, was met de keyboards en de samples erbij. Het is een hele mooie aanvulling maar het is toch wel even wennen als je zolang bezig bent geweest met een heel typebasic sound, om dan ook nog dit eraan toe te voegen. We weten niet of we nog meer gaan experimenteren met andere instrumenten. We zien wel wat we tegenkomen. Het rare is dat we nu al bijna moeten denken aan onze volgende cd, nog voordat deze al op de markt is. Alles loopt nu tegelijkertijd.
Vrouwen en fluokostuums
Werken jullie aan showelementen op jullie optredens?
Karin: Nee. We zijn natuurlijk heel erg bezig met de optredens, maar om er nu een hele speciale show van te maken nooit gedaan. Het is wel zo dat we altijd met heel veel expressie onze muziek spelen, en ik denk dat dat al lekker genoeg is om naar te kijken. Dus geen danseresjes, geen fluopakjes (lacht) En er is natuurlijk ook het verschil dat de meeste bands voornamelijk uit mannen bestaan, en daar kijkt het publiek toch wel anders naar dan bij een groep met een vrouwelijke point of view. Helemaal in het begin waren we met vier vrouwen, heel erg leuk. Als de band dan nog in haar kinderschoenen staat, vindt het publiek het allemaal schattig. Dan vinden ze het allemaal heel erg leuk totdat je op een moment beter gaat spelen dan sommige kerels in de zaal, en dan worden ze extra kritisch. Toen we als een band begonnen, speelden we ook in op dat vrouw-zijn en wilden we een statement maken. Dat is ondertussen wel zoveel jaren geleden, dus we waren wat opstandiger, maar op een gegeven moment wordt het muziekmaken gewoon belangrijker en gaat het niet meer om het vrouw-zijn, maar om het muzikant-zijn en dat is ook waarom er nu mannen in de band zitten. Het is heel prettig om mee samen te werken, ook omdat je dan een goede balans hebt. Op een bepaalde manier hebben ze toch een heel andere blik daarop. Maar het is wel grappig: het publiek denkt meestal dat de roadies de band zijn en wij de aanhang. Als we dan op het podium klimmen, denken we wel eens: "Laten we ze maar een poepje ruiken" en meestal lukt dat ook wel. (lacht)
Marijke Vervloet
