Asrai bracht enige tijd geleden het album 'Touch in the Dark' uit. Dit nederlandse Nederlandse Gothic Rock gezelschap weet duidelijk van wanten. In het onderstaande interview had ik het plezier ze enkele vraagjes voor te schotelen, waarop voornameilijk de zusjes Karin (drums) en Margriet (zang) gretig op antwoorden. |
Keys & Chords Gerry Croon |
Elfjes uit Nederland |
Vertel me eens hoe twee zussen erop komen om samen een band op te richten? Hoe bent u in contact gekomen met de andere bandleden? Karin en Margriet: Vrij snel nadat we het uitgaansleven hedden ontdekt begon muziek een belangrijke rol te spelen. Toen we met de alternatieve scene in aanraking voelden we ons er gelijk in thuis. Henk, onze broer was roadie bij een Hard Rockband en was net begonnen met gitaar spelen. Niet veel later ging hij in een punkband spelen met vrienden van school, erg leuk. Wij vonden het geweldig. In onze omgeving zaten veel jongens in een band. Het optreden, despanning erom heen en dat je samen iets maakt leek ons te gek, en dat bleek ook zo te zijn. Regelmatig waren we in de oefenruimte te vinden van een bevriende band waar Martin ook in speelde samen met Bert (onze eerste mannelijke gitaarist). En we besloten om een meidenband te beginnen, ergens in juni 1985. Samen met Marja, de zus van Bert en een vriendin zijn we begonnen. Margriet ging zingen en Karin ging gitaar spelen. Dit was net in de periode dat we alle twee naar een andere school zouden gaan en was zodoende een extra stimulans om samen iets te blijven doen. Geen van ons had echt ervaring met het bespelen van een instrument. Maar zeker in die tijd en binnen de punkscene was dat geen belemmering. En na vijf weken hadden we ons eerste optreden. En dat smaakte naar meer. De basis van de muziek was sober en somber maar dekte voor ons reeds de lading welke richting we op wilden. In het begin vonden we het belangrijk een meidenband te zijn. Dit gold als een statement naar buiten toe omdat er (naar onze mening) te weinig vrouwen in de muziek zaten en zitten die als muziekant serieus genomen werden. Een leerzame periode, wat ons bewust maakte om zo min mogelijk afhandelijk te zijn van anderen. Na een aantal bandwisselingen besloten we onze bandnaam van Twins No Twins te veranderen in Asrai. Toen de drumster besloot op te stoppen ruilde Karin de gitaar in voor een paar drumstokken. Acht jaar lang speelde we in de bezetting met Margriet (zang), Bert (gitaar), Elfriede (bass) en Karin (drums). En namen we enkele tapes op. Vlak voordat we onze eerste cd wilden uitbrenden besloten de toenmalige gitarist Bert en bassiste Elfriede om na acht jaar de band te verlaten. Wel is er toen nog een demo opgenomen. Gelukkig vonden we toen vrij snel een nieuwe gitarist (Serge) en die zorde voor een nieuwe bassiste (Leah). Kort daarna zijn we de studio in gegaan en hebben we onze eerste cd opgenomen. We hebben de cd in eigen beheer uitgebracht, geinspireerd vanuit de "Do it yourself"-mentaliteit. Echt kenmerkend voor de scene uit die tijd! Maar dit houdt ook een aantal beperkingen in en we besloten de cd alsnog rond te sturen, op zoek naar een platendeal. Al vrij snel kregen we een reactie van Michael Zoller van het Duitse label Poison Ivy en werd de cd opnieuw gemasterd en op de Duitse markt uitgebracht. Daarop brak een tijd aan van veel optredens en het maken van nieuwe nummers. Inmiddels kreeg Serge na ongeveer vier jaar bij ons gespeeld te hebben de kand op een andere carriere en besloot daarop de band te verlaten. Nu was het moeilijker om een goede aanvulling te vinden, ook omdat we meer wilden expirimenteren met de muziek, door een tweede gitarist en eventueel een keyboardspeler. Uiteindelijk kwam Jos (Grendel) bij ons terecht als gitarist. Jos kende Rik(gitaar) en die kwam al vrij snel de band versterken. Nu kwam er ook een tijd om de juiste balans te zoeken in de muziek. Want voor het opnemen van een volgende cd wilde we weer een solide band vormen. Maar Grendel werd zo succesvol zodat het voor Jos steeds lastigers werd om twee muziekale projecten met elkaar te combineren. Dus ook Jos vertrok en gingen we met zijn vieren verder. Steeds was er een verlangen om een tweede album op te nemen. We besloten om de studio weer in te duiken. Maar vlak voordat we de studio in gingen kreeg Leah (bassiste) last van haar gezondheid en op het laatste moment ging Martin mee als invalbassist. Martin kende we al jaren (We hadden al vaak samen op het podium gestaan als we optraden met Vanity 4, de band waar hij samen met Henk in speelde). En zo hebben we de demo-cd opgenomen. Op het moment dat we de demo hadden rondgestuurd werd duidelijk dat Leah vanwege haar klachten niet verder kon spelen, ook niet op keyboards wat wel werd geprobeerd. We hadden de demo laten horen aan Manon, een vriendin van ons en voordat we het wistten, stonden we met z'n vijven een goeie week later op het podium. |
Heeft populariteit misschien iets te maken met de tijdsgeest? Nederlandse Gothic Rock/Metal acts scoren vandaag de dag nu eenmaal goed. Zie maar naar het succes van de Metalformatie Within Temptation. Asrai: Het heeft zeker te maken met de tijdsgeest. Er wordt gelukkig veel meet aandacht besteed aan alternatieve muziek op de radio en TV. Goede publiciteit is toch wel erg belangrijk om het publiek ermee vertrouwd te maken. Alhoewel men er ook wel enigzins moet voor open staan. Persoonlijk hopen we toch ook altijd nog stiekem dat men zich iets dieper in muziek zal gaan interesseren. Maar misschien is het wel te danken aan bands als The Cure en Killing Joke uit de jaren tachtig dat het langzaam bekend werd. De New Wave en 80 revivals hebben zeker een bedje gespreid voor de hedendaagse Gothic Rock/Metal. Er is een lange tijd geweest waarin dit genre niet serieus werd genomen door de bladen en de zalen. Mede door de aandacht die the Gathering en Within Temptaion opeisten, kon men niet meer om Gothic Rock/Metal heen. In de underground scene gebeurde er steeds meer op het gebied van Gothic en werd vooral de industrial populair. Door de opkomst van de muziek van de jaren '80 heeft de Gothic Rock zijn plekje gevonden tussen de verschillende Gothic stromingen |
Zelf ken ik dit album niet, is het trouwens nog te koop? Karin: De cd is nog te bestellen bij Asrai, via onze website, maar is na het uitbrengen van onze tweede album niet meer in de winkel of via mailorders te krijgen. |
'Touch in the Dark' is niet het eerste album van Asrai. Het eerste album ' As Voices Speak' heeft echter niet veel bekendheid opgebracht. Wat is hier de reden van? Karin en Margriet: 'As Voices Speak' hebben wij in eigen beheer uitgebracht. Voor ons een belangrijke stap, zeker om ons repertoire naar buiten te brengen. We hadden echter een beperkt udget en hadden slechts drie dagen de tijd voor de opnamens. Maar, zoals reeds gezegd, een album in eigenbeheer uitbrengen heeft ook zo zijn beperkingen. Het Duitse label Poison Ivy reageerde positief, en bracht de Duitse versie op de markt. De opnamens zijn opnieuw gemasterd en het artwork aangepast. Hier hadden we een hoop verwachtingen van, de racties waren erg positief, maar helaas ging, kort nadat wij getekend hedden het label failliet |
Hoe zijn de reacties op het nieuwe album? Asrai: Tot nu toe is iedereen heel positief. Er is wel een verschil in appreciatie naar de sound toe. Zo ligt de nadruk meer op het Rock- dan op het Wavegehalte. Asrai heeft wel haar eigen identiteit behouden en daarom onderscheidt Asrai zich, van andere Gothic Rock of Metal bands. Het is erg leuk om persoonlijke reacties te lezen in het gastenboek wat voor ons erg veel betekent. Zeker als je leest dat mensen emotioneel geraakt worden door de muziek. Uit de cd-recenties is wel merkbaar te lezen wat de roots zijn van de critici. De liefhebbers van zware metalen weten de muziek niet altijd te plaatsen. |
Persoonlijk vind ik 'Touch in the Dark' zerker geen slecht album, maar toch heb ik enkele bemerkingen. Ik merk op dat de keyboard- en vioolpartijen nauwelijks doorkomen (en ik ben dol op vioolpassages) alsook dat de nummers nogal homogeen overkomen. Hiermee bedoel ik dat er bijvoorbeeld weinig tot geen gitaarsolo's of puur symfonische passages zijn. Vindt u deze bemerkingen terecht? Margriet: Wij hebben bewust gekozen om geen uitgebreide solo's in de songs te verwerken. Wij maken Rik daar niet blij mee en Rik maakt ons er niet blij mee. Het klopt dat wij eerder 'straight in your face'-composities maken, daar liggen immers ook onze roots. Que keyboard partijen is er opgelet dat de zang voldoende ruimte zou krijgen en niet weggedrukt zou worden. Een aantal bas- en drumpartijen hebben zelfs consessies moeten doen. Ikzelf ben ook dol op keyboard- vioolpassages en zie dit zeker als iets wat meer uitgediept kan worden. We spelen nu nog maar een tweetal jaar met keyboards dus er valt nog genoeg uit te proberen Karin: Eigenlijk hebben gitaarsolo's mij nog nooit echt weten te bekoren en is daardoor zeker een reden waarom ze ook niet in de muziek terug te vinden zijn. Martin (bas & backing vocals): Het is een kwestie van persoonlijke smaak. Het is altijd moeilijk om daar rekening mee the houden. Ik vind dat gitaarsolo's maar een weinig extra toevoegen aan onze nummers met zoveel subtiele keyboardklanken. En een mooi rifje van een paar tonen van gitaar of bas vind ikzelf effectiever dan ellenlang geneuzel van een solo. Rik (gitaar): Solo's hebben mij nooit aangetrokken in de muziek. Ik ben opgegroeid met de Ramones waar geen of soms slechts een minimaal solootje is te horen. De meeste solo's die ik hoor halen de kracht uit het nummer. Ik ben meer gecharmeerd door een mooie melodie in de muziek Manon (keyboard & viool): Het gaat om het geheel van een nummer, dat het allemaal in elkaar overvloeit. Ik denk dat eveneens dat onze nummers zich echt lenen tot spetterende solo's op welk instrument dan ook. |
Asrai Touch in the Dark Transmission Records TMD-046 Distr.: Bertus Heden ten dage kan men er niet meer onderuit. Gothic Rock is een fenomeen dat niet genegeerd kan worden, om nog maar niet te spreken van de heropleving van Death Rock, dat vanuit Amerika overgewaaid komt (zoals Frank The Baptist). Ook het uit Nederland afkomstige Asrai schrijft zich binnen het Gothic Rock genre in. Op de ' Toch in the Dark' ,hun tweede uitgebrachte album, staan tien stevige songs te horen. De meeste aandacht wordt opgeeist door de krachtige stem van Margriet Mol. De ander vier groepsleden luisteren naar Karin Mol (drums en zus van), Rik Janssen (gitaar), Martin Kooy (bas & backing vocals) en Manon van der Hidde (keyboards & viool, die echter nauwelijks hoorbaar overkomen). Persoonlijk doet Asrai me denken aan the Dreamside (vooral ten tijde van 'Mirror Moon') en in mindere mate ook aan Lacuna Coil en de Pagan formatie Inkubus Sukkubus. Het album slaat in als een bom, maar na enkele nummers durft de aandacht wel eens te verslappen, ik denk dat Asrai voor 100% een liveband is en pas op het podium ten volle tot haar recht komt. Een degelijke cd dus. Maar liefhebbers van zware metalen raad ik toch eerst een kritische luisterbeurt aan alvorens deze donkere aanraking aan te schaffen Gerry Croon |
De naam Asrai heeft iets te maken met elfjes dacht ik. Kan u daar iets meer over vertellen? Karin en Margriet: Na de eerste belangrijke bandwisseling wilde we eem nieuwe naam die beter bij de groep en de muziek paste. Asrai zijn namelijk kleine, tere, vrouwelijke elfen die in water veranderen als ze gevangen gehouden worden of aan zonlicht worden blootgesteld. Dit onbereikbare, ongenaakbare paste bij ons. Zeker omdat in die tijd de meeste mensen onze muziek (of ons) destijds niet konden plaatsen. Probeer de muziek niet te vangen of in een hokje te stoppen anders zal de essentie of intensie van het nummer aan je voorbij gaan. |
Onlangs las ik over Asrai's haat-liefdeverhouding bij het gebruiken van cliches, wat dat betreft het visuele aspect. 'Deze laten zich niet vermijden', heeft Karin gezegd. Waarom ze dan toch gebruiken om dan weer net hierop de vingers getrapt te worden, in plaats van zelf iets creatief te verzinnen? Hebben symbolen (zoals een uil voor wijsheid staat) voor nut? Misschien omwille van hun verkoopwaarde? Asrai: Aan onze creativiteit ligt het niet, maar wij maken de hoes niet. Het artwork van de cd is een samenspel tussen band, platenmaatschappij en ontwerper. We hebben wel wat ideetjes aangebracht, maar dit was om technische redenen niet haalbaar. Uiteindelijk was dit consept datgene waar alle partijen mee door een deur konden. We zijn hier uiteindelijk mee akkoord gegaan omdat het een duidelijke en herkenbare vormgeving is. De kleur en de ring van rozen om een diepte te creeren is onze inbreng. Toen dit concept meer uitgediept werd, vonden we ook juist dat de uil, de vleermuis enz erbij hoorde. manon doet aan fotografie en haarv werk, de beelden en de roos zijn in het artwordk verwerkt waardoor het toch een persoonlijk accent heeft gekregen. Uiteindelijk vinden wij de binnenkant van de hoes sferisch sterk, musschien wel door de aangedikte cliches. Of de symbolen mee werken aan de verkoopswaarde weten we niet, wel aan een verzorgde lay-out. |
Vreemd genoeg heb ik de naam Asrai nog nergens tegengekomen op een affiche. Is de tijd nog niet rijp om op te treden of heeft er zich gewoon (nog) geen mogelijkheid aangeboden? Het album is ook laat verschenen in het jaar, allicht te laat om zodoende nog op een festival te geraken Asrai: Het opnemen en uitbrenen van de cd heeft inderdaad wat langer tijd gekost dan gepland door pech, zoals brand bij de platenmaatschappij. Hierdoor konden we ook niet meer inspringen op de festivaltrein. Op het moment echter zijn we bezig met het organiseren van optredens. Vanaf september (in Belgie op zaterdag 18 september op Aalstrockt) zijn we weer op het podium te vinden. Meer info op onze website: www.asrai.net |
